Трагедијата во основното училиште „Владислав РИбникар“ во Врачар ја зави Србија во црно и ја отвори Пандорината кутија -… Зошто? Во човечката природа е да се бара виновникот, па се слушаат разни шпекулации за причините за овој масакр.
Едни ги обвинуваат родителите, другите системот, третите нарушените вредности, четвртите интернетот и социјалните мрежи, но вистината што го натерало на овој страшен чин ја знае само 13-годишниот Коста Кецмановиќ.
Во полициските извештаи се наведува дека момчето веднаш по приведувањето изјавило дека е психопат, а во подоцнежните разговори со работниците од Центарот за социјална работа, наводно, според „Курир“ признал дека често гледал криминални филмови, серии и документарни филмови за масовни убиства, дури и за оние во училиштата.
-Посебно беше опседнат со документарниот филм „Американска трагедија“, кој покажува како страдаат мајките на жртвите, но и како страда мајката на убиецот поради тоа што го направило нејзиното дете. Тој го гледал тој документарец многу пати и ја идентификувал мајката на убиецот со сопствената мајка, изјави за „Курир“ неименуван извор.
Пред 24 години, на 20 април 1999 година, двајца матуранти упаднаа во Колумбајн Хај и убија 13 луѓе. Убијците, Ерик Харис и Дилан Клиболд, потоа извршија самоубиство.
Овој настан го означи наглото зголемување на престрелките во училиштата и имаше многу прашања по масакрот, од кои некои се однесуваа на родителите на убијците. Како можеа да пропуштат дека нивните деца планираат напад? Овој документарец се обиде да одговори на некои од ваквите прашања – фокусот е на Сју Клиболд, мајката на еден од убијците – Дилан. Исто така, испитува кои лекции Американците требало да ги научат од оваа трагедија.
„Тие први месеци бев толку збунета и толку со скршено срце, и не чувствував никаква вина затоа што само се обидував да сфатам што се случило, како мојот син стигнал таму, затоа што навистина најмногу негирав дека тој воопшто е таму. Затоа што Дилан, кого го сакав и го познавав, немаше да направи такво нешто. Беше љубезен и смешен. Не се чувствував виновна, само срцето ми беше скршено, а чувствував понижување и ужас поради целата омраза што беше фрлена врз нас“, изјави Сју.20 години по немилото злосторство.
„Она што го дознав од шокантниот полициски извештај е дека се било испланирано, дека бил согласен да учествува, дека целта им била да ги убијат сите во училиштето. Се сеќавам дека тогаш физички се разболев. Едвај можев да го поднесам она што го слушнав, така што беше шок и ме натера да срушам се за што се држев до тогаш, а процесот на тагување ќе го започнам од почеток. Затоа што луѓето го нарекуваа мојот син чудовиште и за прв пат сфатив колку навистина е монструозно тоа што го направи, додала таа.
Сју се осврна и на фактот дека не е во ред да се обвинува само еден фактор за ваквите трагедии.
„Со текот на годините, сфатив дека ако сакаме да разбереме како се случуваат вакви трагедии, никогаш не можеме да кажеме дека тоа е поради една работа. Тоа не е поради малтретирање, видео игри, психијатриски лекови. Никогаш не се работи за една работа. Не мора да предвидуваме кој сака да изврши некакво насилство, но секако можеме да го спречиме тоа – на пример, убијците во училиштата многу често се самоубиваат. И мојот син, дознавме по неговата смрт, бил суициден и пишуваше за тоа. Ако можевме да ги разгледавме неговите идеи за тоа, навистина верувам дека можевме да спречиме вмешаност во трагедијата“, рече таа.
Оваа несреќна жена истакнува дека после се сфатила дека љубовта кон нејзините деца не е доволна, и дека им треба простор и безбедност за да ги изразат своите чувства.
„Верувам дека пораката што ја научив од ова и што ја споделувам со луѓето е дека љубовта не е доволна. Мислам дека веруваме дека кога ги гушкаме нашите деца и им кажуваме дека ги сакаме, се поврзуваме, но се надевам дека луѓето ќе разберат дека нема да го слушнат внатрешното искуство на крајот на таа љубов, може да биде многу различно од она што го мислиме и планираме дека ќе биде… Постојано ги советувам луѓето, престанете да зборувате и само оставете ги вашите најблиски почувствувајте го она што го чувствуваат, да го искажат она што го чувствуваат и помогнете им да се справат со тие чувства. Мислам дека повеќето од нас не сме добри во тоа“, вели Сју.
